Tag: rozprawa

…oto widać idą ludzie przy wystawach

i o cudzie myślą i nareszcie

nad głowami anioł leci

od tej pory komuś w życiu będzie znacznie lepiej… /Raz, Dwa, Trzy – W wielkim mieście/

 Wspominałem już, że czas niebezpiecznie mi się kurczy i jego brak jest moją największą bolączką. Z wielu względów.

 Przede wszystkim chodzi o Małą Mi i Cześka. Już od ponad roku nie mam swojego czasu z nimi, mimo zawartej w sądzie ugody, mimo dwóch wygranych spraw, jednej z mojego, a drugiej z powództwa ich matki. Czas gra tu kluczową rolę, bo mimo wyroków nakazujących matce wydanie dzieci ojcu na widzenie pod groźbą kary, nic takiego się nie dzieje. Ma to w nosie i idzie w zaparte. Mało tego, pierze naszym dzieciom mózgi do tego stopnia, że one same odmawiają chęci spotkania ze mną kuratorowi, który je odwiedza, mimo, że wcześniej, zanim matka wpadła na tak karkołomny pomysł regularnie wypraszały u niej czas spędzany ze mną poza rozkładem jazdy ustalonym w sądzie.

 Nie pierwszy i zapewne nie ostatni taki przypadek w historii napieprzania się rodziców po rozwodzie. Na pewno smutny.

 Dzieci dochodzą, bardzo logicznie z resztą, do takiego momentu, by nie znajdować się w rozdarciu, ciągle między młotem a kowadłem, że odpuszczają swoje własne emocje i poddają się biernie narracji z zewnątrz. Przejmują widzenie spraw z punktu widzenia osób im bliskich. Osób z ich codziennego otoczenia.

 O ten czas właśnie mi chodzi. O tę codzienność w ich otoczeniu, do której nie mam dostępu nawet na chwilę. Mała Mi i Czesiek nawet na krótki moment nie są wstanie skonfrontować perspektywy przejętej od matki z jakąkolwiek inną. Nie miały tej możliwości od ponad roku i nie mam pojęcia na jak długo jeszcze zostaną tego pozbawione.

 Mądruję się, co? Muszę. Muszę patrzeć na to w ten sposób, tak jak opisują takie przypadki psychologowie i pedagodzy, bo inaczej zapadnę się sam w siebie. Muszę wierzyć, że scenariusz wskazywany w zdecydowanej większości przypadków przez specjalistów od dziecięcych umysłów rozgrywa się w głowach moich dzieci, bo najprawdopodobniej już dawno wszystko bym odpuścił. Gdybym odpuścił, moje malce dostałyby bardzo jasny, jednoznaczny komunikat, że to co stara się wpoić im ich matka na temat ojca jest prawdą. Gdybym odpuścił, powiedziałbym im wprost, że już nie są dla mnie ważne.

 Czas gra bardzo na moją niekorzyść. Im dłużej to wszystko trwa, tym bardziej wszyscy są tym zmęczeni. Dzieci, exy, ja, nasze rodziny. Im bardziej wszyscy są zmęczeni, tym bardziej, niemal odruchowo, szukają jakiegokolwiek rozwiązania na teraz i na już. Rozwiązania niekoniecznie dobrego, ale na pewno kończącego tą gehennę, którą każdy, nawet wydawałoby się pozbawiona uczuć ex, przeżywa od zbyt dawna. Wiele razy zastanawiałem się, czy nie lepiej byłoby spakować swój mandżur i przenieść się z powrotem na Wyspy Prosperity, do Molocha. Dać dzieciakom spokój, odpuścić, odżałować i zacząć żyć sam sobie.

 – Chciałby pan wrócić do picia po tym wszystkim co pan osiągnął? – zapytała mnie na takie rewelacje psycholog, z którą wciąż mam sesje.

 – Czy ja wiem, czy od razu pić? Żyć swoim życiem. Nie byłbym pierwszy, który zaczyna od nowa.

 – Prawda. Niech jednak mi pan przypomni, z jakiego powodu zaczął pan pić? Nie sądzi pan, że świadomość odcięcia się od swoich dzieci, zostawienia ich, co przecież odnotują, a ich mama na pewno od czasu do czasu im to przypomni, nie spowoduje takiej katastrofy w pana emocjach, że znowu pan sięgnie po chemiczne wyregulowanie nastroju?

 – Przecież teraz już wiem, że to tak się dzieje. Nie umiałbym tego sobie racjonalnie poukładać? Nie wytrzymałbym?

 – O zapewne na początku tak. Rok, może dwa, kto wie, może i nawet trzy, choć nie sądzę. Niech pan nie zapomina, że zerwałby pan relacje również z najmłodszym, która przecież mimo przeszkód rozwija się wręcz wzorowo. Jest pan jego ojcem na pełen etat, żadne tam doskakiwanie, a wiele wskazuje, że będzie jeszcze lepiej.

 Prawda. Z najmłodszym, mimo, że jego mama od czasu, do czasu również potrafi sprawić przez nikogo nie przewidziane problemy, widuję się regularnie z tytułu zabezpieczenia widzeń na czas rozprawy. Na ostatniej dostałem, jak mi się wydaje, dosyć jasny sygnał, że mój wniosek ma spore szanse zostać rozpatrzony pozytywnie, więc tego czasu z małym będzie jeszcze więcej. Muszę jeszcze chwilę poczekać. Trzy tygodnie. To dosłownie chwila w perspektywie roku, od kiedy te wszystkie historie się toczą. Bardzo liczę na to, że usłyszę w końcu ostateczny wyrok i… I przecież nie spieprzę tego w tym momencie kapitulacją i ucieczką, już nawet abstrahując od zagrożenia jekie to może mi przynieść. Nie ma mowy.

 Za dwa tygodnie usłyszę jak się sprawy mają z obniżeniem alimentów. Nareszcie! Jeśli myślicie, że tu chodzi o kasę, to macie rację. Ale zapewniam, że nie w tym sensie jak by się mogło wydawać na pierwszy rzut oka.

 Time is money. Czas to pieniądz. Tak, o to mi chodzi.

 Od jakiegoś czasu powoli staję na nogi. Nie wierzyłem, że to jest możliwe, by w wieku ponad czterdziestu lat zacząć żyć od nowa. Nie dopuszczałem do siebie takiej możliwości, dopóki nie poznałem ludzi z AA. Opowiadałem już o tym, że spotkałem na swojej drodze chodzące i żyjące, ba! całkiem nieźle żyjące, przykłady wcielenia w życie powiedzonka, że nigdy nie jest za późno. Nie jest. Sam staję się tego przykładem. Nie jest łatwo i nie jest szybko. Nie jest dobrze, ale jest coraz lepiej. Z czołem podniesionym wysoko i bez wstydu odwiedziłem komornika gdy podjąłem pracę, by zakomunikować mu, że od teraz ma skąd ściągać moje wciąż rosnące zadłużenie. Zmieniłem pracę na lepszą, nieznacznie lepszą, żadna spółka skarbu państwa, niestety, ale kolejny krok do przodu. Ponownie odwiedziłem komornika z dokumentami. Dług alimentacyjny znów nieco spowolni. Czas, czas nie zwolni ani na chwilę.

 Nigdy przez czas od kiedy rozstałem się z mamą Małej Mi i Cześka nie przeszło mi przez myśl, że przestanę dokładać się do ich wychowania, nie tylko finansowo. Po urodzinach Szopena z dwójki dzieciaków jakie miało to dotyczyć, zrobiła się trójka. Powoli, odwiedzając regularnie sale sądowe w moim mieście staram się to udowodnić i pewnie swój cel w jakimś tam stopniu osiągam. Powoli. A jakże inaczej. Musi być powoli. Obie exy uzbrojone w adwokatów w jednym narożniku i ja kompletnie zielony w temacie chociażby zachowania na sali sądowej w drugim. Dawid i Goliat. W dodatku, nawet jeśli z procą, to bez pojęcia jak jej użyć.

 Walczę z exam, dwoma, walczę z matkami wychowującymi dzieci, walczę ze stereotypem alkoholika, walczę z machiną systemu, dla którego wszystkie nasze sprawy są po prostu kolejnymi statystykami, jednymi z wielu, w dodatku niezbyt atrakcyjnymi. Walczę ze swoim brakiem wiedzy na temat procesów i prawa jako takiego. Nie ma wyjścia, trzeba przyznać, że na pierwszy rzut oka nie wygląda to dobrze, na drugi też nie. W dodatku, z tych wszystkich walk wynika ta najważniejsza. Walczę z czasem.

 Walczyłem.

 Od teraz, będziemy walczyć.

 – Cześć, z tej strony Bierny Czytelnik, trafiłem na twojego bloga jakiś czas temu i teraz, można powiedzieć, że śledzę stale. – odezwał się do mnie głos w telefonie z messengera.

 Fajnie, pomyślałem sobie, zawsze to miło usłyszeć, że pisanina jaką uprawiam znajduje czytelnika, a nie ląduje w szufladzie, nawet jeśli jest to szuflada nieprzebytego odmętu Internetu. W dodatku czytelnik jest na tyle pisaniną poruszony, by dać osobiście o tym znać.

 – Cześć. Czy mogę jakoś pomóc? – odezwałem się, w zasadzie niemal z rozpędu. Kilka razy się zdarzyło, że ludzie trafiający na bloga zapytywali mnie jak mają zacząć swoje leczenie z tego paskudnego choróbska, jak pomóc bratu, żonie…

 – Wiesz, w zasadzie, to ja chciałbym zaoferować swoją pomoc tobie – odpowiedział Bierny.

 – Przepraszam, ale jak to mam rozumieć?

 – Zwyczajnie, tak jak mówię. Chciałbym zaoferować pomoc. Czytam, jak już mówiłem, i widzę wiele podobieństw w sytuacjach jakie opisujesz, do tego co sam przechodziłem i przechodzę. Wiele razy twój blog podtrzymywał mnie na duchu. Bywało, że w dołku sięgałem po twoje wpisy i je czytałem, czasami nawet w kółko i dzięki temu znajdowałem oparcie i jakoś udawało mi się dać radę.

 Zamurowało mnie. To nie był komentarz pod postem, to był żywy głos w słuchawce. Mówił do mnie.

 – Wiesz, tylko mogę domyślać się jak może być ci ciężko, bo nawet jeśli nasze sytuacje są w jakiś sposób podobne do siebie, ja w porównaniu z tobą miałem i mam naprawdę lightowo. I wkurza mnie to strasznie, że musisz radzić sobie sam, bo nie stać cię na profesjonalistę, który najzwyczajniej w świecie nie pozwoli tym kobietom z ich papugami na co tylko chcą, a i na sędziach też wywrze niezbędne minimum presji. Może mając kogoś takiego byłbyś w tej chwili już po wszystkim.

 – Pewnie masz rację. To fakt, czuję jak mój brak wiedzy powoduje obsuwy. Wiem, że pewnie przynajmniej w kilku miejscach osoba obeznana w temacie mogła by odrzucić jakiś wniosek, z jakimś innym sama się zgłosić. Byłoby lżej mieć kogoś takiego obok.

 – No i ja właśnie z tym chciałbym ci pomóc. W jednym z ostatnich wpisów wspominasz mecenasa Dębskiego, nie chciałbyś z nim zacieśnić współpracy?

 – Cóż, nie zawsze chcieć, to móc.

 – Potraktuj to jako odwdzięczenie się za dobre słowo odczytane z twojego bloga. Ja zapłacę za jego usługę. Poważnie. Niech weźmie wszystkie sprawy jakie masz otwarte, niech ciebie reprezentuje w sądzie. Niech każdą jedną poprowadzi do końca, do zamknięcia tematu. Uważam, ze nikt nie zasługuje na skazywanie go za przeszłość. Udowodniłeś ponad wszelką miarę, że zasługujesz na drugą szansę. Dawaj nr konta pana Dębskiego. I masz za swoje, jest jeden do jednego. Ja przy twoim blogu też płakałem.

 Łzy od kilku chwil bez przerwy cisnęły mi się do oczu. Nie wierzyłem, że to słyszę. Nie wierzyłem, że to się dzieje. Działo się. Działo się w tempie błyskawicznym. Mecenas Dębski poinformował mnie, że na jego koncie zaksięgowana została wpłata z tytułem „za reprezentację ojca trójki malców” i że czeka na podpisane przeze mnie pełnomocnictwo.

 W życiu, tym nowym, jakie teraz wiodę, trzeźwiejącego alkoholika, nie pomyślałem, że hasło „ja stawiam” spowoduje jeszcze kiedykolwiek we mnie tyle radości i nawałnicy pozytywnych emocji. Prawdziwych pozytywnych emocji, bez samooszukiwania się.

– Dziękuję!