Trzeźwiejący tata

Mam na imię Mick i jestem alkoholikiem.

– Czy ty nie jesteś już zmęczony tą wściekłością? – wyrzuciła mi przyjaciółka, gdy żalę jej się, że wszystko idzie nie tak – Nie masz dosyć? 

Mam, mam jak cholera, i na to też jestem wściekły. I na to, że mam w sobie te pokłady złości też. I na to, że nie umiem sobie z nią poradzić. 

W zasadzie to jej się nie żalę, tylko wykrzykuję w ekran wszystko co mi leży na wątrobie i jeszcze trochę ponad to. Zamykam laptopa i wyganiam się od niej. Jestem w takim stanie, że już nawet nie mam siły znajdować sobie zajęcia odciągającego mnie od tych wszystkich parszywych myśli. Bo ile można?

– Do oporu! Aż ci przejdzie. 

Robię cokolwiek i przechodzi, jestem trochę zmęczony, odsapnę i… 

– Dalej! Zajmuj się! Zajmuj się, aż będzie pora żeby coś zjeść. Zajmij się jedzeniem, zajmij się sprzątaniem po jedzeniu, potem zajmij się prysznicem i goleniem.

Nie chce mi się golić, tylko ja siebie będę oglądał w lustrze, i nie ma nawet kogo podrapać przytulając się.

– Więc ogol się, bo tak, ogol i idź spać.

Oglądam policzki w lustrze, równo rozkładam piankę, moczę maszynkę w gorącej wodzie i powolnymi ruchami usuwam zarost. Ruch za ruchem, aż cała twarz i szyja będą gładkie. Wycieram twarz ręcznikiem, ścieram resztki piany, a potem nakładam balsam. Wślizguję się do łóżka, nie włączając nawet telewizora, odwracam się od pustej części łóżka plecami i zasypiam.

Kawa, rytuał jej parzenia, odmierzanie ziaren, mielenie, ubijanie. Czysty kubek już czeka. Kapka mleka i łyżka brązowego cukru. Cały łańcuszek niegroźnych fanaberii wiodących mnie przed dom z kubkiem aromatycznej czerni złamanej mlekiem w jednej dłoni, i odpalonym papierosem w drugiej.

Piękny poranek, słońce muska mnie po twarzy a po złości z wczoraj, przedwczoraj i przed, przedwczoraj nie ma śladu. Daję się zwieść samemu sobie, jak każdego ranka.

– Nie kracz, spij kawkę, dopal papierosa, wejdź do domu i zaparz sobie drugą, tym razem bez mleka i cukru. 

Nastawiam drugą porcję w ekspresie i zaczynam przygotowywać sobie śniadanie. Kot dopomniał się o swoje i zapomniał o mnie zaraz potem jak je dostał. 

– Jedziemy? – to dzwoni ojciec, mamy jechać za chwilę po starszą dwójkę. Teoretycznie, po starszą dwójkę, która mieszka sześć kilometrów ode mnie. Praktycznie od ponad pół roku ich nie widuję. Według ich matki nie jestem godzien.

– Zawijaj padre, zaraz będę gotowy. – rzucam do słuchawki i wgryzam się w pierwszą bułkę.

Podjeżdżamy, jak co dwa tygodnie w sobotę, pod dom gdzie mieszkają Mała Mi z Cześkiem. Punk dziesiąta wysiadam z samochodu i z miejsca czuję się jak intruz. Mam się tak czuć. To taka zorganizowana akcja. Od jakiegoś czasu nikt nawet nie wychodzi, żeby zakomunikować mi, bym się stąd zabierał, bo nie jestem mile widziany, jak bywało wcześniej. Nawet nie wiem, czy są, czy nie ma ich w domu. 

Odczekuję kilka chwil pomiędzy kolejnymi przyciśnięciami dzwonka na bramie. Po kilku minutach dzwonię na policję z prośbą o kolejne odnotowanie nieudanej próby widzenia z dziećmi. Odnotowują i życzą mi, jak co dwa tygodnie, udanego dnia.

Wsiadam do samochodu i ojciec odwozi mnie do domu. Nawet nie wiem jak bardzo jestem bezsilnie wściekły. Jakby to cokolwiek miało zmienić. Nawet nie czuję jak w środku buzuje mi krew. Na autopilocie wyciągam klucze, otwieram drzwi i siadam w fotelu. Nie włączam radia, nie włączam telewizji, nie sięgam po książkę. Tak na prawdę w takich chwilach mnie nie ma. Wyłączam się i nie mam pojęcia jak długo to trwa. Może być pięć minut, może piętnaście, może być godzina, lub dwie. 

– Rób coś! Nie siedź tak! 

Robię kawę, próbuję zacząć poranek od nowa, mimo, że południowe słońce już dawno wprosiło się na nieboskłon. Nie szkodzi. Nic nie szkodzi.

– Zadzwoń do kogoś, przejdź się, pogadaj.

Przecież nie będę ludziom smęcił. Znowu?! 

Zamiast dzwonić chwytam książkę, przez kilka pierwszych stron się zmuszam, ale potem już leci. Na koniec i tak dowiem się, że zabił lokaj. 

Robię dalej, tym razem obiad. Nie pamiętam co, najważniejsze, by posterczeć trochę przy kuchni, usiąść, zjeść i potem pozmywać. Zapalam papierosa w oczekiwaniu, aż gary przeschną i układam wszystko w szafkach. 

– Cześć, jak się masz? – zza rogu budynku wyłania się Marcin. 

Lubię kiedy mnie odwiedza. Jego spokój ducha zawsze mi się udziela. Jakiś czas temu przestał bić się ze światem i wiele wskazuje na to, że świat o nim zapomniał. Nie wiem, i on też mówi, że nie wie, który którego obchodzi z boku. 

Opowiadam mu o swoich ostatnich perypetiach, o tym, że zaczynam znowu topić się w swoim własnym żalu i krzywdzie, i że to mi nie gra. O tym, że się boję, że mogę nie zdążyć na czas, aby samemu sobie pomóc i wszystko szlag trafi, i cała moja praca będzie psu na budę. 

– Nie próbuj przepowiadać przyszłości, Mick, co ma być, to będzie. Rób swoje, rób cokolwiek. Zacznij od kawy. – powiedział siadając w mój ulubiony fotel.

Obdartus z nieprzytomnym wzrokiem, brudny, zawsze w tych samych miejscach i w tych samych zmaltretowanych ciuchach, z tłustymi włosami i śmierdzący. Z oddechem przemieszanym przetrawionym alkoholem i przepaloną nikotyną ze znalezionych kiepów. Zawsze na mieście bo nie ma pracy, jeśli jeszcze nie ma jej w dupie, to już na pewno ją stracił. Chodzące wcielenie wstydu i żenady wywołujące poczucie odrazy, wstrętu, a w najlepszym wypadku odrzucenia. Odwracam głowę i idę dalej. Najczęściej co najmniej oburzony, że to to włamuje się w krajobraz porządnych ludzi. Alkoholik. Bardzo rzadko, jeśli w ogóle, alkoholiczka. Taki stereotyp wygodnie rozsiada się w naszej głowie i trwa, taki, czy podobny obraz alkoholika po prostu funkcjonuje.

Sam, jeszcze długo po tym, gdy zdałem sobie sprawę, że zaglądam do szkła dużo częściej niż powinienem, nie nazywałem siebie alkoholikiem. Nawet w momentach, gdy ewidentnie przez picie dawałem ciała w tej, czy innej materii, kiedy wiedziałem, że zgubne konsekwencje jakie będę musiał ponieść wynikają z tego, że byłem albo jestem pijany, w swoich oczach nie byłem alkoholikiem. Przeginałem z piciem, przesadzałem i nadużywałem, miałem problem z alkoholem, ale nigdy nie byłem alkoholikiem.

No, bo niby jak? Mam pracę i dom. Mam pensję z której płacę rachunki, kupuję jedzenie i ubrania. Funduję dzieciakom i sobie prezenty. Chodzę w czystych ciuchach do pracy, w której mnie poważają jako fachowca w swojej dziedzinie i chodzę na miasto, gdzie spotykam się ze znajomymi. Rozmawiam z nimi o książkach, filmach, muzyce, polityce i o pogodzie. Flirtuję z kobietami, czasem nawet z sukcesem zwieńczonym w ich, lub mojej pościeli. No to jaki ze mnie alkoholik?!

Zwyczajny, taki jak wielu innych. Jak ten facet obok w metrze z czytnikiem ebooków w dłoni, w garniturze za całą twoją miesięczną pensję i nienagannie zawiązanym krawacie wokół ogolonej szyi. Jak ta kobieta z wózkiem dziecięcym i absurdalnie drogim yorkiem na kolorowej smyczy. Jak ten starszy jegomość z medalami w klapie marynarki, codziennie kupujący dziennik i paczkę toffi w sklepiku pod domem. Nie widziałeś nas nigdy, prawda? Nie widzieliście wielu z nas wcześniej, bo nie kłuliśmy waszego wzroku. Tego nauczyciela, który tak często pomaga waszej mamie wnieść zakupy na drugie piętro w jej bloku też byście nie zauważyli, gdyby jej nie pomagał.

Ja siebie też długo nie widziałem. Nawet mojej narzeczonej, matce mojego najmłodszego syna, też nie powiedziałem, że jestem alkoholikiem, choć mówiłem jej, że mam problem z alkoholem, że za dużo piję od rozwodu i chyba powinienem coś z tym zrobić. Sprytnie uprzedziłem zarzuty dużo większego kalibru z miejsca przyznając się do udawanej winy i poprosiłem o wyrok w zawieszeniu i to wymuszając by był jak najłagodniejszy. Teraz, z perspektywy czasu i z odrobiną wiedzy na temat tej choroby wiem, że to klasyczna zagrywka każdego alkoholika. Kłamanie, oszukiwanie, granie na zwłokę i mydlenie oczu. Krętactwo.

To nie było łatwe, przyznać się przed sobą, że jest się alkoholikiem, człowiekiem, który kompletnie nie ma władzy nad alkoholem, który jest kompletnie w jego władzy. Już kiedy chodziłem na mitingi AA, mimo że przyjąłem to do wiadomości, ciągle nie potrafiłem się przyrównać do innych, wspólnie zasiadających obok mnie w salce spotkań. Ciągle widziałem dwie postacie, tego żula opisanego na początku i zwykłego faceta, normalnie funkcjonującego poza czterema ścianami swojego domu, i nie potrafiłem postawić pomiędzy nimi znaku równości. Nie dlatego, że jej nie ma, lub mimo, że jest. Ciągle czułem się lepszy. Nawet nie, nie lepszy. Mniej zbrukany. Tak jak próbowałem oszukać swoją narzeczoną, tak ciągle próbowałem oszukać siebie samego. Bez przerwy z tyłu głowy, mimo wszystko, brzmiał mi mój własny głos. – Nie jest z tobą tak źle, nie stoczyłeś się na dno, zobacz, w porę się zatrzymałeś. Nie śpisz po melinach, dbasz o siebie. Jesteś lata świetlne przed nimi. Jesteś lepszy. I taki się czułem, lepszy. Mijały mi tygodnie trzeźwości, poznawałem nowych ludzi we wspólnocie AA, poznawałem ich historie i im więcej słyszałem, tym lepszy się czułem. O tym jak bardzo się myliłem przekonałem się niedługo potem, i to bardzo boleśnie.

W czasie gdy ja zaliczałem swoje pierwsze miesiące abstynencji ,moja znajoma z pracy, również emigrantka jak ja, postanowiła powrócić do swojego kraju i zorganizowała pożegnalną imprezę. Zaprosiła wszystkich swoich znajomych z pracy i z poza niej. Zarezerwowała salę w lokalu, gdzie djem był jej znajomy i… wytargowała z właścicielem zniżki na barze dla swojej ekipy. Zabawa, czas start.

Kiedy przyszedłem, jakoś specjalnie nie przestraszyłem się tego, że otaczają mnie z każdej strony ludzie z alkoholem w dłoni. Ja w swojej dziarsko trzymałem szklankę soku pomidorowego i bawiłem się w najlepsze. Do czasu. Kiedy dzień zamieniał się w wieczór, a atmosfera w knajpie wzbogaciła się o kilka kolejek egzotycznych drinków i nastrojowo przyciemnione oświetlenie, stwierdziłem, że chyba na jedną czy dwie szklanki swojej ulubionej whisky mogę sobie pozwolić. Przecież nic mi się nie stanie, bo jutro znowu będę trzeźwy i wrócę do swojej totalnej abstynencji. Udzieliłem sobie dyspensy. Solenna obietnica góra dwóch kolejek zamieniła się w cztery, ta w pięć, i z tym piątym drinkiem w ręku zorientowałem się co ja wyprawiam. O ironio, rychło w czas. Czym prędzej podziękowałem jej i całemu towarzystwu za zabawę i zwiałem do domu cały wściekły na siebie.

Całe szczęście na drugi dzień miałem cotygodniowy miting. Poszedłem na niego. Siedziałem z tymi wszystkimi ludźmi i znów słuchałem o ich potyczkach i potknięciach, o ich walce, o ich niegdysiejszej i obecnej codzienności. I nie odezwałem się słowem. Palił mnie ogromny wstyd i zamiast opowiedzieć co dobrego narobiłem, siedziałem cicho i w duchu tylko złorzeczyłem na siebie w niewybrednych słowach. Powoli wzbierało we mnie poczucie winy, złość nie do zniesienia, że pozwoliłem sobie na taki idiotyczny wybryk.

Wychodząc z mitingu nie zatrzymałem się z resztą bywalców na papierosa na odchodne, tylko popędziłem prosto na stację metra. Zwiewałem do domu. Niby wiedziałem, że nikt nie zrobiłby mi wyrzutu, że wszyscy by raczej się ucieszyli z tego, że przyszedłem na miting zamiast użalać się nad sobą, albo co gorsza brnąć dalej w kieliszek. Mimo wszystko czułem się jak oszust, co więcej, zrobiłem dokładnie to czego nie powinienem, dokładnie to, co wybrzmiałoby z ich ust, gdybym opowiedział o swoim zapiciu. Poczucie winy zaprowadziło mnie z mitingu wprost do monopolowego.

Przez dwa tygodnie nie odrywałem się od butelki. Przestałem chodzić na mitingi, przestałem odbierać telefony od przyjaciół z AA. Od nowa rozłożyłem się na swoim dnie. Pomiędzy jedną a drugą butelką napisałem do szefa mejla, że rezygnuję z pracy. Następną otworzoną butelką postanowiłem popić resztę antydepresantów i tabletek nasennych przepisanych mi przez lekarza na początku mojej abstynencji. Ciąg dalszy historii znacie, całe szczęście moi przyjaciele nie postawili na mnie krzyżyka tak łatwo jak ja sam chciałem to uczynić. Po tygodniu od tej fatalnej, ale całe szczęście nieudanej próby odebrania sobie życia byłem już w Kraju Przodków, gotowy by udać się do ośrodka.

Zrozumiałem jak zgubna i fałszywa jest optyka odwołująca się do perfekcyjnego golenia twarzy i jedwabnego krawata, do brudnych jeansów i przetłuszczonych włosów. Jak idiotyczne z mojej strony było patrzenie na siebie i innych wokół mnie przez pryzmat tego co da się zauważyć tylko okiem a nie duszą i sercem. Dotarło do mnie jak łatwo jest oszukać innych i jak bardzo chce się oszukać siebie. I o ile tych innych przy odrobinie samozaparcia da się wyprowadzić w pole, siebie nigdy. Wciąż niezbyt łatwo przychodzi mi nazwanie siebie alkoholikiem, wszak nie jest to powód do dumy, ale teraz, trzeźwiejąc, w sytuacjach, w których powinienem, mówię bez wstydu: – Mam na imię Mick i jestem alkoholikiem

Przez te ponad sześć lat, kiedy rozpędzałem się, a potem ostatecznie zatraciłem z piciem, regularnie przylatywałem do kraju by spędzić z dziećmi czas. Umowa była taka, że co kilka tygodni miałem weekend tylko dla nas. Do tego święta, i oczywiście jakiś drobny fragment wakacji. Cały przysługujący mi urlop dzieliłem na przestrzeni roku na drobne kawałeczki, by móc regularnie wpadać po nich, zabierać je do siebie i szaleć z nimi ile pary wystarczyło. Ilekolwiek by  tego nie było, zawsze było mało. I im, i mi.

Na samym początku, w trakcie oraz tuż po rozwodzie nawet się nie zastanawiałem gdy sięgałem po alkohol w czasie swoich krótkich urlopów. Piwo z kumplami, albo szklanka whisky z bratem. Piwo na ochłodę, albo szklaneczka wieczorem do filmu. Piwo do grilla, albo szklaneczka na sen. Wszystko niezależnie od tego, czy dzieci były  przy mnie, czy jeszcze ich nie odebrałem od matki, czy już je do niej odwiozłem. Z czasem, najpierw piwo zamieniało się w piwa, a szklanka w szklanki. Potem, kiedy już wiedziałem, że regularnie przesadzam, kiedy przylatywałem na te krótsze lub dłuższe weekendy nie piłem przy dzieciach wcale. Grill, obiad, wieczór ze znajomymi, nieważne. Póki dzieci ze mną, ja bez alkoholu. Oczywiście, kiedy tylko znikały na powrót do swojej mamy, ja mogłem ze spokojnym sumieniem tę wymuszoną trzeźwość nadrobić. O tym co się działo po moim powrocie na Wyspy Prosperity już wspominałem. Zdarzyło się raz i drugi, że po urlopie w Kraju Przodków musiałem dobrać dzień, czy dwa urlopu na dopicie się.

Często, gęsto w czasie tych urlopów bywaliśmy naszą trójką zapraszani na grille do rodziny i znajomych. Imieniny, urodziny, czy po prostu korzystanie z uroków pogody. Alkohol lał się leniwym strumieniem jak to bywa na tego typu imprezach. Norma. Im głębiej zapadałem się w alkoholizm, paradoksalnie, tym rzadziej w tym strumieniu się zanurzałem. Wcale nie musiałem, by na zewnątrz, szczególnie w oczach byłej żony, co teraz rozumiem, wyglądało inaczej. Gdy oglądam dzisiaj sobie zdjęcia z tych wszystkich imprez, ciągle czuję rumieniec wstydu na swoich policzkach. Z każdego kadru spogląda na mnie ogorzała twarz. Ani grama spożytego alkoholu w organizmie, za to na twarzy wypisane jak nic pół litra. Czy na zdjęciu ujęty jest początek imprezy, czy akcja rozgrywa się grubo w trakcie, ja ciągle mniej lub bardziej zaczerwieniony, czasem mocniej niż co bardziej krewcy wujkowie, czy kuzyni.

Zacząłem trzeźwieć sporo ponad rok temu. Dzisiaj z wyboru raczej nie wybieram się na imprezy jak te wspomniane powyżej. Jeśli zaś jestem już na nich obecny, najczęściej zanim na dobre się rozkręcą znikam. Już na pewno w chwilach kiedy ten, czy ów spośród obecnych po raz drugi, czy nie daj boże trzeci, nie do końca płynną, a w zasadzie nazbyt płynną polszczyzną, porusza ten sam wątek robię angielskie wyjście.

Są jednak takie okazje, na których po prostu nie może mnie zabraknąć. Co więcej, ogromnie zależy mi abym nie był na nich sam, a koniecznie z moimi dziećmi. O ile z najmłodszym po ostatnich przejściach jakie sędzia zgotowała Złośnicy, ta ma się na baczności i od kilku chwil raczej nie sprawia problemów abym mógł go regularnie odbierać ze żłobka i od niej, o tyle do Paranoi ciągle nie dociera, że robi po złości przede wszystkim Cześkowi i Małej Mi upierając się by jej było na wierzchu.

Za kilka dni mój bratanek będzie miał swoje święto. Wykaligrafował do całej trójki moich malców stosowne zaproszenie i od czasu gdy mi je przekazał, przy każdej nadarzającej się okazji dopytuje się:

– Wujek, a Czesiek będzie?

– Wuj, Mała Mi odpowiedziała już na zaproszenie?

– Wujek, jak myślisz, ciocia tym razem pozwoli im przyjechać do mnie?

To nie pierwszy, i bardzo mocno obawiam się, że nie ostatni raz, kiedy Paranoja daje dzieciakom szlaban, albo jak to ujęła kilka razy wcześniej, a ostatnio dzisiaj rano, w wiadomości do mnie:

– Niestety mamy inne plany, dzieci nie będzie.

Już nawet nie mam siły się irytować, złościć, złorzeczyć. Nie mam siły się z nią kłócić, prosić jej, a nawet błagać. Już nie zliczę ile urodzin kuzynostwa ominęło moje dzieci, wspólnych wypadów rodzinnych do kina z okazji Dnia Dziecka, o tych bez okazji nie wspomnę. O czasie i miejscu Pierwszej Komunii Małej Mi i Cześka nawet nie zostaliśmy powiadomieni. Najbardziej boli jednak to, że ostatnie urodziny najmłodszego oraz najstarszej w ogóle się nie odbyły. To znaczy były, ale tylko u ich matek i z jej częścią rodziny. Moi rodzice i  rodzeństwo, ich kuzyni i kuzynki nie mieli szans by im złożyć życzenia. Mam taki pomysł, że uda mi się to nadrobić. Przecież ten nieszczęsny maraton po salach sądowych kiedyś musi się skończyć. Wyprawie im urodziny razem, całej trójce. Będzie ogromny tort, balony i zimne ognie. Nawet puszczę z głośników tę nieszczęsną plejadę gwiazdek których nazw i nazwisk za nic nie spamiętam, a od której więdną uszy. Niech tam. Nie będą słodycze bez ograniczeń i bez nakazu spania o dwudziestej drugiej. Niech będzie niekończący się maraton z Cartoon Network. Niech będzie Ich dzień.

Tymczasem młody mojego brata znów pyta o swoje przyjęcie, czy ONI będą. Serce mi się kraje, bo wiem, że tęskni za Cześkiem nie mniej niż ja. Chłopaki przepadają za sobą, Są swoimi najlepszymi przyjaciółmi, a momenty kiedy się widzą w ciągu roku można ma palcach jednej ręki zliczyć. To jest jego dzień, wszyscy złożą mu życzenia i dostanie prezenty, a on chwali się, że ma dla moich dzieciaków przygotowane niespodzianki. Chce im dać prezenty z okazji tego, że wpadną do niego w gości i nie może się doczekać.

– Wujek, skoro ciocia już tyle czasu ich nie puszczała, to teraz może ich w końcu puści?

Mam na imię Mick i jestem alkoholikiem.

Dziwnie mi. Dobrze, ale dziwnie. Dobrze.

  Po raz kolejny szedłem do gmaszyska sądu z duszą na ramieniu. Wiedziałem co mam do powiedzenia, wiedziałem czego nie powiem, wiedziałem o co proszę i dlaczego oraz wiedziałem, że zasługuję na więcej niż będę prosił. Wiedziałem, że mój syn na to zasługuje. Mimo to, bałem się, że siłą rozpędu jako alkoholik zostanę zametkowany jako ktoś, kto zasłużył sobie na brak zaufania. Liczyłem się z tym i w sumie nie zdziwiłbym się gdyby tak się stało.

  – Czy strony chciałyby potwierdzić, zmienić, lub dodać coś do swoich stanowisk?

– Nie Wysoki Sądzie. Podtrzymuję by przyznać mi widzenia z synem tak jak prosiłem we wniosku. – sam się zdziwiłem, że głos nawet mi nie zadrżał.

Złośnica wzięła głęboki oddech i jeszcze przez chwilę się zastanawiała.

– W zasadzie zgadzam się i nie mam nic przeciwko temu by ojciec Pac-Mana się z nim widywał, natomiast miałabym kilka uwag w kwestii szczegółów, jak miałoby się to odbywać.

Sędzia spojrzała na nią pytająco i zachęciła gestem ręki by kontynuowała.

– Przede wszystkim chciałabym aby Sąd wymógł na nim, aby trzymał się ustaleń, a nie postępował jak mu jest wygodnie.

– Proszę sprecyzować – kobieta za potężną ławą kompletnie skupiła swoją uwagę na Złośnicy.

– Uważam za niedopuszczalne aby tata Pac-Mana doprowadzał do takich sytuacji, że dzwonią do mnie ze żłobka i informują mnie, że o ustalonej przez sąd godzinie mały ciągle jest nieodebrany a ja muszę się urywać z pracy, by zaprowadzić dziecko do niani.

Pytający wzrok sędzi wciskał mnie w niewygodną ławkę. Chciałem natychmiast zaprotestować, ale Złośnica kontynuowała:

– Nie podobają mi się też ani godziny, do których Pac-Man miałby zostawać u ojca, ani sztywno określone dni w tygodniu kiedy ma to miejsce. Jak mówiłam na pierwszej rozprawie pracuję w systemie zmianowym, a sama rotacja zmian, można powiedzieć, jest w zasadzie przypadkowa i zdarzyły się przez to tygodnie kiedy nie miałam w ogóle możliwości pobyć ze swoim dzieckiem. To nie jest dla mnie ani dobre, ani wygodne. Co zaś do godzin, Pac-Man ma ustaloną rutynę dnia i gdy zostaje u ojca do dziewiętnastej, czy do dwudziestej, zamiast już dawno spać po kolacji i kąpieli, ja muszę go od niego zabrać i maszerować przez całe miasto. Dziecko mi na drugi dzień mocno marudzi, kiedy wstajemy i wybieramy się do przedszkola. Wolałabym aby ojciec miał syna w piątki, ale mi odmówił.

– Czy zechciałby się jakoś pan do tego odnieść? – bardziej wydała rozkaz niż zapytała mnie sędzia.

– Wysoki Sądzie, to nie jest do końca tak jak pani Zazdrosna mówi. Otóż to prawda, że taki telefon o jakim wspomniała się przydarzył, ale nie była to kwestia mojego widzimisię, czy zaniedbania z mojej strony. Kiedy zostały mi zabezpieczone widzenia z synem jeszcze nie pracowałem, krótko potem znalazłem w końcu pracę i z przyczyn obiektywnych nie mogłem się pojawić o określonej godzinie, by odebrać dziecko. Poprosiłem mojego tatę, którego wpisałem wraz z mamą na listę upoważnionych w żłobku do odbioru Pac-Mana, by go wziął do siebie, skąd miałem go zabrać po około godzinie. Niestety jego mama kategorycznie zabroniła przedszkolankom oraz dyrektorce placówki wydawać dziecko komukolwiek innemu niż ja sam, posiłkując się przy tym dokumentem z sądu gdzie widnieje jedynie moje nazwisko, ponieważ to ja byłem wnioskodawcą zabezpieczenia widzeń.

Sędzia przez krótką chwilę trawiła to co usłyszała i zwróciła się do Złośnicy:

– Zdaje sobie pani sprawę, że ojciec pani dziecka nie jest pozbawiony praw ojcowskich? Nie ma ich też ograniczonych! Przychodząc tutaj ze swoim wnioskiem, tak naprawdę sam siebie ogranicza, bo prosi o dwa dni w tygodniu z pięciu, do których to wszystkich ma tak samo pełne prawo jak pani? Tak samo jak ma prawo wskazać osoby, które w jego imieniu mogą nad dzieckiem pełnić pieczę, tak jak pani wskazuję swoją matkę, czy koleżankę?

Złośnica spuściła wzrok po sobie i nie odezwała się w pół słowa.

– Rozumie pani o co zapytałam?

– Rozumiem.

– Proszę więc odpowiedzieć.

Cisza.

– Przyjmuję, że wie pani, że nie miała prawa do tego co zrobiła. – po czym zwróciła się do mnie – Czy chce pan jeszcze coś dodać w ramach komentarza do pani pretensji?

– Tak Wysoki Sądzie. Jeśli chodzi o te późne godziny, to nie uchodzi wątpliwości, że burzą one rutynę małego i też mi się to nie podoba. Nie widzę żadnego problemu w tym, bym miał odwozić syna do domu mamy o godzinie osiemnastej, obawiam się jednak, że nie zawsze to przyniesie zamierzony efekt.

– Jak to? Co pan przez to rozumie? 

– Wysoki Sądzie, bo moja matka nie wyobraża sobie się z nim spotkać nawet na krótką chwilę gdyby on go do niej odwoził. – wtrąciła się moja ex.

– Proszę pani, rozmawiamy tutaj o komforcie pani dziecka, a nie pani matki. Obawiam się, że jeśli zajdzie taka potrzeba pani matka będzie musiała przełknąć swoją niechęć do pana Jakubiak-Zoskiego.

– Jeśli mogę coś dodać – podniosłem rękę jak uczniak w szkolnej ławce, co rozbawiło nieco nie tylko sędzię, ale również protokolantkę. Ta pierwsza skinęła przyzwalająco głową.

– Nie tylko mama Pac-Mana pracuje systemem zmianowym, jego babcia ze strony mamy również. Już się zdarzało i niestety będzie się dalej zdarzać, że ani jedna ani druga nie będzie o godzinie osiemnastej obecna, by zająć się dzieckiem i nawet moja zgoda na oddanie go o osiemnastej, spowoduje, że przejmie go niania, moja sąsiadka, z którą mama Pac-Mana są koleżankami. Czyli, tak, czy siak, nie ominie go spacer na drugi koniec miasta, gdy mama kończy pracę późnym wieczorem.

Chciałbym wierzyć w to co widzę. Sędzia poirytowanym wzrokiem patrzy już nie na mnie, a na Złośnicę.

– Ponadto – kontynuowałem – w kwestii tych zmian mamy mojego syna, po ostatniej rozprawie sam zaproponowałem, byśmy nie musieli trzymać się kurczowo wyznaczonych odgórnie dni. Zasugerowałem, by tak szybko jak dostanie grafik na kolejny miesiąc poświęciła chwilę i przyszła do mnie, czy dała znać w jakikolwiek inny sposób jakie dni byłyby jej najwygodniejsze, i tak, zastrzegłem piątki, gdyż w piątki popołudniami uczęszczam na mitingi AA i chcę na nie chodzić, ale, dałem do zrozumienia, że jeśli zajdzie wyjątkowa konieczność to i w piątek zajmę się synem. Do tego kilkukrotnie sugerowałem, żeby mały mógł zostawać u mnie na noc w tych przypadkach, kiedy obie panie kończą pracę w momencie kiedy Pac-Man powinien już spać.

– Kategoryczne nie! – wyrwała się Złośnica – Nie zgodzę się by mój syn zostawał u niego na noc. Nie ma takiej możliwości. Uważam, że tak drastyczne zmiany powinny być wprowadzane powoli a nie na hura!

Powtórka z rozrywki, już to wszystko słyszałem i czytałem. Nie, nie, nie.

– Nie są wprowadzane na hura – odparowałem – przecież mały spędza dosyć regularnie ze mną czas, czuje się dobrze, nic złego się mu nie dzieje. Wraca przecież do ciebie uśmiechnięty i zadowolony! Mało tego, kilka razy powiedział ci wprost, dwulatek! że nie chce do ciebie i chce zostać z tatą.

– Stop, stop, stop! Proszę państwa. To nie giełda! Tu nie obowiązuje „kto da więcej”! – uspokoiła nas natychmiast kobieta w todze. – Widzę, że to w was jest problem. Nie w pani i nie w panu. Nie przypominam sobie by pani zgłosiła jakieś obiekcje do mnie tutaj, czy do sądu rodzinnego, na to jak ojciec Pac-Mana zajmuje się dzieckiem. Wy się po prostu nie umiecie dogadać. Zamiast argumentów wyciągacie niepotrzebne emocje. Wam nie jest potrzebny sąd tylko negocjator.

– Próbowałem Wysoki Sądzie, nawet już z jednym, poleconym z resztą przez sąd rodzinny, rozmawiałem. Stwierdził, że póki nie ma zgody drugiej strony on może tylko serdecznie zaprosić i czekać. I niestety nie ma zgody drugiej strony.

– Nic podobnego nie miało miejsca – natychmiast zaprzeczyła ex – to kłamstwo! 

– Przecież dwukrotnie ci proponowałem żebyśmy się tam wybrali…

Sędzia z politowaniem pokręciła głową i uniosła rękę by nas ponownie uciszyć.

– Kłamstwo? Tak? Czyli nie wie pani nic o możliwych mediacjach, które byłyby wiążące przed Sądem?

– Nie.

– To ja teraz pani to mówię i proponuję. Zgadza się pani?

-…Tak… Zgadzam się.

– Rozumiem, że pan również?

– Oczywiście Wysoki Sądzie. Jak najbardziej.

– A zatem ogłaszam, że pani Złośnica Zazdrosna oraz pan Mick Jakubiak-Zoski spotkają się w uzgodnionym terminie z mediatorem sądowym wyznaczonym przez Sąd i w ciągu trzech miesięcy przedłożą uzgodnioną formę kontaktów małoletniego z ojcem, która będzie wiążąca dla obu stron. Zamykam posiedzenie Sądu… A wy się do jasnej cholery w końcu dogadajcie!

  Przez całą sprawę ani razu nie padło słowo alkoholik, nawet nie wspomniano o mojej rzekomej niepoczytalności, której ponoć tak bardzo Złośnica z Paranoją  się obawiały. Przez półtorej godziny byłem Mickiem, tatą, który domaga się normalnego kontaktu z synem.

– Ty to masz dobrze z tymi exami – zaśmiał się mój kumpel, również rozwiedziony, z tym, że bez perypetii, o ile oczywiście da się tak rozwieźć – co ciebie wkurwią, to masz błysk na chacie. Zobacz, świąt nie obchodzisz, a zachowujesz się jak wytresowana w tefałenie perfekcyjna pani domu. Równo z sąsiadkami popylasz na mopie i smarujesz kibel domestosem.

I rzeczywiście, gdy to do mnie mówił, kończyłem mopować podłogę w pokoju dzieci i zabierałem się za kafelki w kuchni. Niby ogarnąłem z grubsza w tygodniu, żeby nikt mi nie zarzucił syfu na święta, ale głównie chodziło o to, że dzisiaj w Wielką Sobotę powinienem odebrać o dziesiątej Pac-Mana, a o czternastej mieli do nas dołączyć Mała Mi i Czesiek. W dodatku według rozkładu jazdy przygotowanego nam przez sędzię, mieliby zostać na noc. Po raz pierwszy od sierpnia zeszłego roku, kiedy to spędziliśmy razem cały tydzień cudownych wakacji. Tymczasem dochodziła piętnasta i byłem w domu sam ze ścierką w dłoni, na czym nakrył  mnie znajomy. 

  Najpierw pojechałem z ojcem po najmłodszego. Wiedziałem, że jest, czy właściwie był, chory. Zakomunikowała mi to Złośnica już w poniedziałek, bym przypadkiem nie wybierał się po jego odbiór do żłobka, bo siedzi z nim w domu do końca tygodnia. Nie chciała zbytnio zdradzić szczegółów, więc udałem się po informacje do źródła. Sięgnięcie po nie to kolejna urozmaicająca życie przygoda. Oczywiście nie udzielono mi informacji telefonicznie, mimo, że potrafiłem zidentyfikować wszelkie dane małego, nie tylko datę urodzenia i adres zamieszkania. Cholerne RODO, ok, rozumiem, nie ma o co kruszyć kopii. Niewygoda, ale ponoć w słusznej sprawie. Trudno. Zaraz po pracy udałem się więc do przychodni by osobiście zapytać co się dzieje z moim dzieckiem. 

– Przykro mi proszę pana, takich informacji nie możemy panu udzielić.

– Jak to nie możecie? Przecież to mój syn. Macie obowiązek mi ich udzielić.

– Ale my nie wiemy, czy pan nie ma ograniczonych praw, czy mama sobie tego nie życzy i czy w takiej sytuacji powinniśmy.

– Mama na pewno sobie nie życzy. To murowane. Natomiast jej życzenia nie mają tu nic do rzeczy, ponieważ nie mam odebranych, ani nawet ograniczonych praw do syna. Gdybym miał, to pani widziałaby to na czerwono w papierach mojego dziecka. Bardzo panią proszę o wpuszczenie mnie do pani doktor na trzy minuty. Tyle z pewnością wystarczy.

Kobieta za kontuarem popatrzyła na mnie jakby sondowała mnie wzrokiem. Mówi prawdę, czy ściemnia? Kłamie, czy rzeczywiście ma prawo do tych informacji?

Przybrałem chyba najbardziej niewinny wyraz twarzy od czasów swojego chrztu, złożyłem ręce jak do modlitwy i prawie zaskomlałem:

– Proszę panią, niech mi pani pomoże.

– …ale pani doktor już nie ma, będzie dopiero po świętach a ja nie mam dostępu do danych pacjentów…

Powietrze kompletnie ze mnie uszło. Gorączkowo przewracałem myśli w mojej głowie po kolei, by znaleźć jakieś wyjście z tej sytuacji. 

– To może jakiś inny lekarz? Mogłaby pani zadzwonić do lekarza prowadzącego i poprosić w moim imieniu o pozwolenie by ktokolwiek zerknął, a może zgodzi się na chwilę rozmowy ze mną, jeśli będzie pamiętać o jakie dziecko pytam. Błagam!

  – Z pana synkiem nie dzieje się nic złego, w zasadzie dostał nieciekawej temperatury kilka dni temu i zaczął go męczyć suchy kaszel, z tego co mówiła mama, kaszle od dosyć długiego czasu. Dostał antybiotyk, był już na wizycie kontrolnej i wszystko wskazuje na to, że już przeszło. Teraz musi tylko wziąć lekarstwa do końca. Nie, nie ma przeciwwskazań, by mógł go pan zabrać na krótki spacer, a właściwie, biorąc pod uwagę obecną pogodę, to wskazane, by był nawet nieco dłuższy.

Podziękowałem najpierw pani doktor za czas i informacje, potem recepcjonistce za pomoc i cierpliwość. Miałem argumenty by odeprzeć zapewnienia Zazdrosnej, że mały jest nie-do-ru-sze-nia, bo chory, bo antybiotyki, bo lekarka kazała.

  – Nie dostaniesz Pac-Mana, nie ma mowy, jest chory i doktorka kazała siedzieć w domu.

– Nie kłam, byłem u niej i mi powiedziała coś całkiem innego. – opowiedziałem jej w dwóch słowach o mojej rozmowie z prowadzącą naszego synka lekarką widząc jak oczy ex powiększają się do rozmiarów pięciozłotówek, czemu zaczęło towarzyszyć zaczerwienienie policzków i trzęsące się dłonie. Nie mogła spokojnie trafić papierosem do ust.

– Nie, nie dostaniesz go! Mam opiekę nad dzieckiem, nie jestem w pracy do końca tygodnia.

– Możliwe, ale nie musiałaś brać, wiedziałaś że sobota i niedziela jest moja. Daj mi go proszę, za kilka godzin go odwiozę. 

– Nie. Jak chcesz to sobie dzwoń po policję i wszystkich świętych. Ja skończyłam z tobą na ten temat dyskutować. – rzuciła niedopałek i zniknęła w klatce schodowej.

Niepocieszony wróciłem do domu. Odnotowałem sobie po krótce w kalendarzu kolejny raz kiedy nie dotrzymała postanowień sądowych. Spory plik się tego zebrał. Wszystko czeka na kolejną rozprawę, już niedługo, bo odbędzie się zaraz po świętach. O ile znów nie pojawi się jakiś trick by wszystko odroczyć. 

  Rozgoryczenie było tym większe, że jeszcze zanim napomknęła mi o tym, że maluch jest chory, zagadnęła mnie, że jest już „tym wszystkim” zmęczona, ma dosyć i chce się dogadać. Jak naiwny dureń uwierzyłem i natychmiast przystałem na to. W te pędy odpisałem, że jestem jak najbardziej za i już po chwili przeczytałem na ekranie telefonu cała litanię argumentów za tym abym nie widywał się za często z dzieckiem, o nocowaniu u mnie nie wspominając bo dwa latka to zdecydowanie za wcześnie i jest to bezdyskusyjne, więc poczekamy, może do trzech.

Jakoś metryczka naszego syna mnie nie przekonała. Dlaczego dwa nie, a trzy być może? Kto ma być tutaj sędzią i arbitralnie stwierdzi, kiedy mój syn będzie na to gotowy? Z resztą, przecież już spędzał ze mną noce. Mało tego, zdarzyło się nawet, że i dwie pod rząd.

  – Musimy mu te zmiany wprowadzać stopniowo, nie zgadzam się by to się odbyło na hura!

– Ale jakie – na hura? Przecież od momentu kiedy się przeprowadziłem do kraju widzę się z nim coraz częściej, coraz bardziej regularnie. W zasadzie jeśli nie masz humorów i nie postawisz się okoniem do wyroku, to mały spędza ze mną co najmniej dwa popołudnia po żłobku w tygodniu oraz co drugi weekend z tą nieszczęsną przerwą na noc z tobą. To chyba teraz naturalny krok, żeby nie taszczyć go na drugi koniec miasta w momencie kiedy powinien jeść kolację i iść spać, tylko pozwolić mu zostać na noc.

– Nie.

  Tak oto, krótko, nasze dogadywanie się zakończyła jedną monosylabą.

  Czarę goryczy przelała mama Małej Mi i Cześka, i to zaocznie. Dotychczasowe doświadczenie podpowiadało, by nie spodziewać się niczego innego, lecz i tak znów zabolało. 

Gdy przybyłem do nich zastałem dom zamknięty na głucho i zasunięte zasłony w oknach. Na telefon również nie odpowiadała, a numery dzieci jak zwykle pozostawały głuche. Tyle w kwestii mojej upragnionej sesji filmowej z popcornem w pidżamach i w wyrku. Przygotowałem film na który mieliśmy iść do kina, ale nam nie pozwolono. Dzisiaj też nic z tego. Projekcja znów będzie musiała poczekać. 

  Da się kiedyś przygotować na taki brak empatii? Na brak empatii mamy względem swoich własnych dzieci? 

  Paru znajomych podpowiada mi bym odpuścił, zapomniał, przestał walczyć, bo się w końcu spalę. Bo spłonę jak na stosie, który sam sobie usypię a one go tylko podpalą. Może kiedyś tak zrobię i odpuszczę. Dzisiaj nie umiem. Nie potrafi mi nawet przez myśl przejść, że miałbym zapomnieć o swoich dzieciach. Co miałbym im powiedzieć, gdybym je spotkał na mieście, na przykład za trzy lata? 

– Staremu się odechciało, bo już nie miał sił. 

– Miałem dosyć waszej rodzicielki więc odpuściłem. 

Cofa mi się na samą myśl, ze miałbym wygłosić do moich dzieci podobną kwestię. To nie nastąpi. Nie ma mojej zgody na taki obrót sprawy. 

  Tymczasem w moim domu na kuchennej podłodze dzisiaj mam tak sterylnie, że spokojnie można przeprowadzić operację na otwartym sercu. Nie dlatego, że święta, nie dlatego, że mam mieć jakichś gości, choć mogą wpadać śmiało, nawet razem z sanepidem. Dzisiaj zmyłem swoją złość i frustrację, razem z kurzem i ostatnią bakterią. Niech się Rozenek ze wstydu chowa, alleluja mać!

„Między bogiem a prawdą”, to powiedzenie intrygowało mnie, od kiedy to co usłyszałem, czy przeczytałem, starałem się zrozumieć a nie tylko zarejestrować. Będąc wychowywanym w Kraju ciemności i zabobonu miałem z tym porzekadłem problem. Semantycznie to przecież rewers masła maślanego. Okazało mi się później, że z życia wzięty i bardzo prawdziwy.

  Kiedy z picia rozrywkowo-towarzyskiego płynnie, nomen omen, przeszedłem do nałogowego, chronicznego i wręcz kompulsywnego, zacząłem funkcjonować jak dr Jekyll i Mr. Hyde. Chyba wszyscy znamy przypadek faceta, a właściwie dwóch facetów w jednym ciele, na przemian grających główne role w zależności od tego czy ten pierwszy wypije pewną miksturę, czy nie. Znamy? Znamy. Zapewne nie tylko ja, z własnego doświadczenia.

  Który z nich był prawdziwy? Który był podróbką. Którykolwiek? Dwie wersje tej samej osoby. Dwie kompletnie różne odpowiedzi na pytanie kim i jaki jestem. Dwie prawdziwe. Chciałoby się dodać – niestety.

  I teraz mam problem, bo nie mam pojęcia, w którym miejscu mam zacząć opowieść, bo wpadnięcie w matnię picia bez przerwy dzień po dniu, jest jak spacer koślawym krokiem po wstędze Möbiusa. Nie ma początku i nie ma końca, raz wprawione w ruch po prostu trwa. 

  Budzenie się na kacu po pewnym czasie przestaje przeszkadzać. Staje się po prostu elementem jutra, który jest. Tabletka na ból głowy i szklanka wody zaczyna być czymś zupełnie normalnym, jak przemycie twarzy, czy uczesanie się. Kolejny punkt wśród innych porannych drobnych rytuałów wykonywanych bez zastanowienia. Są i tyle. Tak samo podsypianie w środkach transportu publicznego i trzy, zamiast jednej kawy w biurze na rozpęd w dzień. Na uśpienie Mr. Hydea. Niech przeczeka, gdy dr Jekyll zajmie się codziennymi obowiązkami.

– Uuuuuu… Coś blado wyglądasz Mick. Chory jesteś? – zapytał Zappa, autochton z którym od pewnego czasu musiałem dzielić pokój w biurze i obowiązki.

– Można tak powiedzieć Zapp.

– Kawa i tabletka ci pomogą, nie przejmuj się, za godzinę będziesz jak nowonarodzony. – dodawał z uśmiechem i porozumiewawczo puszczał mi oczko – Każdemu się czasem przytrafia nieco za dużo.

  Wtedy też tak myślałem, że każdemu, że czasem, że zdarza się. Przecież nie codziennie przychodziłem tak struty i skacowany. Zawsze zwalałem to na o jedną kanapkę za mało, gdy najczęściej nie było ich naprawdę wcale, albo o jednego papierosa przed snem za dużo. Bardzo rzadko na tę jedną szklankę, którą powinienem już sobie darować. Nigdy nie chciałem wpaść na to, że mój wczorajszy stan to przez picie, po prostu. 

  Nie obruszałem się na nikogo gdy wytykał mi mojego kaca, z resztą nie bywało tak zbyt często, aby był zauważalny. Z czasem do perfekcji opanowałem dziesiątki technik kamuflowania się z piciem i kacem. Od najprostszych gum do żucia zapijanych mocną kawą, przez nikotynowy oddech, po zagryzanie wczesnym śniadaniem o wyrazistym, ostrym smaku i zapachu. Nigdy jednak nie przeczyłem, gdy ktoś pytał czy wczoraj coś popiłem, nigdy też nie mówiłem pełnej prawdy. 

– No trochę przesadziłem po kolacji, fakt.

– Nie dospałem, oglądałem film przy szklaneczce i nim się obejrzałem było już grubo po północy.

– Urodziny, imieniny, rocznica, mecz, przypadkowe spotkanie ze starym znajomym, bez okazji, bo tak wyszło… – bez liku i bez sensu. Kiedy teraz sobie o tym pomyśle, zapewne najczęściej obywało się bez komentarza.

  Przecież dzisiaj idąc ulicą widzę dziesiątki twarzy, które jeśli nie na pierwszy, to na drugi rzut oka na pewno, wyglądają jak moja przez te kilka lat poranków w Molochu. W kulturze gdzie alkohol jest na porządku dziennym, a w takiej przecież żyjemy, niemal każde z nas wie jak wyglądają skutki jego nadużycia. Nie jest to wiedza tajemna. I niemal nikt nie robi z tego powodu nikomu wyrzutów. Niemal.

  Rodzina i przyjaciele, czyli ci, którzy kochają nas bezwarunkowo. Od nich pierwszych i najczęściej słyszałem, że przesadzam, żebym uważał, bo może skończyć się źle, że może dojść do tragedii, że mogę słono za to zapłacić.

  Najczęściej zbywałem to machnięciem ręki, obracałem w żart, dezawuowałem całość jako nieistotną. Czasami się wkurzałem, traktowałem jako napaść na moją wolność.

– Przecież mam urlop! Chyba nic dziwnego, że sobie pozwalam ze znajomymi na małe co nieco?! Odczepcie się, nie upijam się, a przy dzieciach nie piję wcale, na pewno nie więcej niż wy sami. Lampka wina do obiadu, czy drink po, to nie grzech.

Niby prawda, niby racja, niby. 

  Dopiero dzisiaj widzę ile tkwienie w tej półprawdzie mnie kosztowało. Nie mówię tu o sprawach oczywistych jak pieniądze i zdrowie. Nie mówię też o czymś mniej wyraźnym, jak zaufanie tych osób, ich zdradzone nadzieje, ich zawód. Mówię o swojej własnej energii, o tym co działo się w mojej głowie. O tym, jak bardzo kaleczyłem swoją duszę. 

Przecież wiedziałem, że mają rację, wiedziałem, że to wszystko wynika z ich troski i strachu o mnie. Nawet w jakimś tam, pokrętnym sensie to doceniałem. Dlatego za wszelką cenę starałem się pokazać, że wcale nie jest tak źle jak im się wydaje, że jest. Że to ich nagminne biadolenie o możliwej tragedii jest mocno na wyrost.

  Starałem się wtedy po dwakroć we wszystkim. Od takich banałów jak to, jak wyglądam, zawsze uprany, czysty, ogolony, przez to jak zajmuję się dziećmi, dbam o to by nie spędziły minuty na nudzie. Zapewniałem im, a tym samym sobie, tyle atrakcji ile tylko możliwe. Zawsze gotowy na rozmowę i przytulenie, na pocieszenie, na wytłumaczenie wszystkich palących młody umysł kwestii. Podrzucaniem im książek w ten czy inny sposób tłumaczących świat. Robiłem wszystko to, co powinienem, tyle że nie w sposób naturalny, wynikający sam z siebie, a z wewnętrznego przymusu udowodnienia innym i oczywiście sobie samemu, że nic i nikt nie przeszkadza mi być najlepszą wersją siebie. Tymczasem, z czego dzisiaj zdaję sobie sprawę, co do siebie w końcu dopuszczam i powoli akceptuję, to był beznadziejny wyścig z samym sobą. Dr Jekyll musiał wyprzedzić Mr. Hydea, pokazać mu, że ciągle ma nad nim moc, przewagę. Musiałem przekonać siebie, że to ja wybieram kiedy pozwalam sobie się upić, że nie mam przymusu. 

  Po dniu, po weekendzie, po tygodniu bez alkoholu wręczałem sobie nagrodę, immunitet na alkohol. Mogłem, w końcu mogłem po tym wyczerpującym trzeźwym maratonie upić się znów do nieprzytomności. W pełni z siebie zadowolony, dumny z należycie wypełnionych obowiązków. Naprawdę. 

  Tak samo w pracy. Mick od zadań specjalnych i beznadziejnych, specjalista w swojej dziedzinie. Wysyłany na front do działania przeciw najbardziej pogmatwanym sprawom. Dlaczego byłem taki skuteczny? Jak to się działo? Oprócz umiejętności, wiedzy i doświadczenia motywował mnie święty spokój. Mogą widzieć mojego kaca, mogą widzieć że wczoraj znów wziął górę mr. Hyde podlewany alkoholową miksturą. Co z tego, ciągle przecież daję radę wyprzedzić innych o całą długość i szybko to wam udowodnię. Naprawdę.  

  Oczywiście w nagrodę w domu czekała na mnie flaszka wypełniona brązowym, ognistym płynem. Połechtany w ego, bo znowu dałem radę, zasypiałem nieświadomie z błogim uśmiechem na twarzy.

  Tak trwało moje prywatne, dopracowane do najdrobniejszego szczegółu perpetuum mobile, które wcale perpetuum mobile nie było. To jak bardzo się z tym swoim dawaniem rady spalałem i jak bardzo beznadziejnie bezsensowne to było, wiem tylko ja. 

Dzisiaj śmiać mi się chce z siebie, gdy przypomnę sobie tę wypełniającą mnie dumę za kolejny raz, kiedy stanąłem na wysokości zadania, ale się wcale nie śmieję. Zastanawiam się za to, i boję się trochę dojść do gorzkiej konkluzji, gdzie bym był, gdybym tę całą energię zużytkował, nie po to aby komuś, czy sobie coś udowodnić, tylko tak naprawdę.

/prawa autorskie do zdjęcia – kadr z filmu Dzień świra – Marek Koterski/

Mam na imię Mick i jestem alkoholikiem.

To wszystko potrzebne mi jak druga dziura w dupie. Zaczynanie od nowa, spinanie się by dać radę, cała ta ciężka i nieprzyjemna praca nad sobą i swoja trzeźwością. Siedziałbym teraz sobie, a może leżał, zapewne przed telewizorem, oglądając powtórkę powtórki filmu który oglądałem już dwa lata temu. Nie wiem czy z pełnym szkłem, być może nie, być może  jeszcze nie, na pewno za to z papierosem. Czas leniwie by leciał, ja też nigdzie bym się nie spieszył. Zapewne tęskniłbym do dzieci, jak cholera, ale dzisiaj mając je, przynajmniej teoretycznie, na wyciągnięcie ręki również tęsknię.

  Dalej bym pracował w pracy za którą nie przepadałem, tylko się do niej przyzwyczaiłem, ale za to zarabiałbym z niej całkiem przyzwoite pieniądze. Nie maiłbym ani grosza długu alimentacyjnego, nie pisałby do mnie komornik i nie licytował mojej chaty. Nie szlajałbym się po sądach z exami i nie wkurwiał na to, że ciągle stają okoniem na wszelkie próby dogadania się i wpierdalają się między mnie a dzieci. 

  Czy udałoby mi się nawiązać synowsko-ojcowską więź z najmłodszym? Nie wiem. Teraz też nie wiem czy mi się uda biorąc pod uwagę ile energii jego mama wkłada w to by nam w tym przeszkodzić. 

Tak samo ze starszą dwójką. Niby wszyscy wiemy kto jest kim w tym trójkącie córka, syn, ojciec, ale była małżonka wciąż sypie piach w tryby by nie szło gładko i czy mi się to podoba, czy nie, zaczynamy z dziećmi zbierać żniwo tych zabiegów. Zakładam, że gdybym po terapii natychmiast wrócił na Wyspy Prosperity nic z tego by się nie wydarzyło. Obawiam się za to, że nawet gdybym się zdecydował na ten ruch teraz, niewiele by to zmieniło. Raczej by nie odpuściła czegoś co już raz zaczęła, by nie stracić twarzy, jakkolwiek paradoksalnie to wygląda na tle wydarzeń do jakich bez przerwy doprowadza. Właściwie do jakich nie chce doprowadzić za wszelką cenę. Nie mam być ojcem naszych dzieci, przynajmniej nie praktycznie, w teorii i na papierze w zupełności wystarczy. Mówiąc papier nie mam na myśli aktów urodzenia naszych pociech, jej bardziej chodzi o wyciągi z konta bankowego.

  Tak, tak. To moje biadolenie, to narzekanie i użalanie się nad swoją dolą niedolą, to kryzys. Kryzys taki, że czarny czwartek na Wall Street jawi się jak nieco cięższy kac po trzydniowej imprezie.

  Nie radzę sobie. Raz po raz rozbijam się jak Maluch z TIRem swoją własną bezsilnością idąc na czołówkę z zacietrzewieniem i brakiem empatii exów. 

  Nie radzę sobie. Grzęznę i zapadam się jak w bagnie chwytając się wyroków sądowych jak giętkich gałęzi podcinanych bez przerwy bezdusznością i wdupiemaństwem matek swoich dzieci.

  Nie radzę sobie. Moja rezerwa cierpliwości w tej chwili to już nędzne opary, uzupełniane tak pieczołowicie, jaki niewystarczająco przez moją rodzinę i przyjaciół, przez innych trzeźwiejących alkoholików, z którymi spotykam się regularnie by posłuchać o ich doświadczeniach, skorzystać z ich wiedzy. Uzupełniana przez terapeutów, poprzez ich rady i dobre słowo, przez samo wysłuchanie o tym co mi leży na wątrobie.

  Wzrasta we mnie frustracja, konsekwentnie i z premedytacją pielęgnowana przez exy. Jestem tak słaby, że nie potrafię się temu oprzeć. Frustracja rodzi agresję, złość, kipi to we mnie i nie ma ujścia, bo niby jakie ma mieć? Gdzie mam ją skierować? Na nie? Na siebie? Gdziekolwiek? Duszę więc to w sobie i siekam póki jeszcze mam siłę na drobne kawałki i organizuję w logiczne kupki. Próbuję zrozumieć i… Nie radzę sobie.

  Wściekam się na siebie i swoją trzeźwość. Wściekam się na exy. Wściekam się, że moje dzieci nie są trochę starsze niż są i nie umieją jeszcze tupnąć noga i się postawić. Wściekam się na sędzie, że mnie nie znają, że chuchają na zimne, że muszą na wyrost zadbać o dzieci. Bo muszą. 

Wściekam się, że nie stać mnie na adwokata, który by wiedział co można zrobić w takiej sytuacji. Wściekam się na wściekanie, bo wiem jakie to beznadziejnie durne, bezsilne i do niczego nie prowadzące. 

Piszę te słowa, rozmawiam sam ze sobą, nakazuję sobie zrozumienie i cierpliwość i za chwilę znowu się wściekam, że musze to robić i to jest ten moment kiedy ten ciężar wymyka mi się z rąk i stacza się znów w dół. Nie radzę sobie i wyję ze wściekłości.

Nie stać mnie na wyrachowanie, nie umiem, w zasadzie nawet nie chcę grać w to co one. Przecież dzieciaki by od tego oszalały. Wystarczy, że ja już mam łatkę wariata. Łatkę, bo nie wierzę, że Złośnica i Paranoja wierzą w swoje pretensje, zenie mają pojęcia w jaki sposób ich perfidia się odciska na mnie i ile mnie to kosztuje, o dzieciach już nie wspominając. Wiem, że dokładnie zdają sobie sprawę do czego może to mnie doprowadzić i właśnie dlatego to robią.

  Nie życzę exom, by choć przez 15 minut poczuły tę beznadziejną i bezsilną tęsknotę. Nigdy. Mimo, że choć na chwilę powinny.